Το λαϊκό τραγούδι στο Χαϊδάρι

Το Χαϊδάρι

Στίχοι: Μάρκος Βαμβακάρης

Μουσική: Στέλιος Βαμβακάρης

Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας

Τρέξε μανούλα όσο μπορείς
τρέξε για να με σώσεις
κι απ΄ το Χαϊδάρι μάνα μου
να μ΄ απελευθερώσεις

Γιατί είμαι μελλοθάνατος
και καταδικασμένος
δεκαεφτά χρονών παιδί
στα σίδερα κλεισμένος

Απ΄ την οδό του Σέκερη
με πάνε στο Χαϊδάρι
κι ώρα την ώρα καρτερώ
ο Χάρος να με πάρει

Ακούστε το τραγούδι πατώντας στο link παρακάτω

ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ - ΧΑΙΔΑΡI




Γιατί να γίνω μάνα (KATAXNIA)

Στίχοι: Κώστας Βίρβος

Μουσική: Χρήστος Λεοντής

Ερμηνεία: Μαρινέλλα

Στο μπλόκο τον αρπάξανε
σαν σκύλο τον πετάξανε
μια νύχτα στο Χαϊδάρι.
Η αγκαλιά μου άδειασε
και η καρδιά μου βράδιασε
γλυκό μου παλληκάρι.

Πες μου κι εσύ
του δειλινού καμπάνα
γιατί να γίνω μάνα.

Το σπίτι μου βουβάθηκε
κι ο κήπος μου μαράθηκε
μου κόψαν τον βλαστό μου.
Πριν δω τέτοιο μαρτύριο
ας ήταν δηλητήριο
το γάλα στον μαστό μου.

Ακούστε το τραγούδι πατώντας στο link παρακάτω

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΓΙΝΩ ΜΑΝΝΑ

Το Προσκλητήριο

Στίχοι: Πυθαγόρας

Μουσική: Τάκης Σούκας

Βγαίνουν οι φαντάροι
από το Χαϊδάρι
το απόγεμα την Κυριακή.
Και σε περιμένω,
στόμα διψασμένο,
όμως είναι η ώρα βιαστική.

Προσκλητήριο η σάλπιγγα χτυπάει
και σε χάνω μες στο πλήθος το χακί,
κι έχω μπει στα δεκαοχτώ αυτό το Μάη,
κι έχεις μπει μες στη στρατώνα Κυριακή.

Θά `ρθω πάλι πίσω
να σε συναντήσω
και την επομένη Κυριακή.
Θα σε αγκαλιάσω
για να ξεδιψάσω,
όμως μια στιγμούλα δεν αρκεί.

Φόραγες τον ήλιο

Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης

Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος

Ήταν Απρίλης κι η δημοσιά

άνθιζε τριφύλλι

Φόραγες τον ήλιο

Γι' αρματωσιά και για καρυοφύλλι

Μάτωνε ο κόσμος και στα βουνά

Έκλειναν οι στράτες

Και σαν επιτάφιος που περνά

Μοιάζαν οι αντάρτες

Χάλκινο φεγγάρι στον ουρανό

Και στους κάμπους χιόνι

Όταν σε σταυρώσαν

Το δειλινό

Έκλαιγε ένα αηδόνι

Έγινε η φωνή σου

Δάκρυ πικρό

Κλαίει έναν αιώνα

Από τον Χαϊδάρι στον Ωρωπό

Κι ως την Δραπετσώνα

H ζωή των αλλονών

Στίχοι: Γιώργος Κρητικός

Μουσική: Κώστας Καλδάρας

Η  ζωή των αλλονών μ’ ενδιαφέρει
όταν μένει Αχαρνών και Περιστέρι
μα εκείνο που πολύ μ’ αναστατώνει
είναι το γκάζι όταν σβήνει και νυχτώνει.

Την μέρα που θα πάψω να υπάρχω
οι νύχτες της καρδιάς μου θα σταθούν
επάνω στης Ακρόπολης το Βράχο
τις γκρίζες συνοικίες να κοιτούν.
Ακόμη κι όταν πάψω να υπάρχω
οι νύχτες μου στο πλάι τους θα ζουν.

Η ζωή των αλλονών με κουμαντάρει
όταν μένει στην Θηβών και στο Χαϊδάρι
μα αυτό που πιο πολύ με τυραννάει
είναι το Πέραμα την ώρα που ξυπνάει.