ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ ΣΕ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ ΣΕ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ

Ρωτήσαμε 56 μαθητές της Α’ Λυκείου. Τα αποτελέσματα σοκάρουν.

Αρχικά στην πρώτη ερώτηση του ερωτηματολογίου απάντησε μόνο το 16,1% σωστά (Δήμος Έρμου) ενώ οι υπόλοιποι μαθητές απαντούσαν λανθασμένα ή δε γνώριζαν την απάντηση.
Στη δεύτερη ερώτηση (Ιερό της Αφροδίτης) που τους κάναμε απάντησε σωστά μόνο το 17,9%.

Στην 3η ερώτηση (τα ελευσίνια μυστήρια) τα αποτελέσματα ήταν καλύτερα. Υπήρξε μεγάλη αλλαγή μιας και απάντησε σωστά το ποσοστό 35,7% των μαθητών.

Στην τέταρτη ερώτησή μας (στην περίοδο της επανάστασης του 1821) απάντησε σωστά το 58,9%, ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά.

Η πέμπτη ερώτηση, είχε δυο σωστές απαντήσεις (Στρ. Καραϊσκάκη και Συντ. Φαβιέρου), απαντήθηκε σωστά από το 41,1% στην πρώτη σωστή απάντηση ενώ στη δεύτερη το 16,1% των ερωτούμενων ατόμων.

Στην έκτη ερώτηση (κτήριο συγκέντρωσης των αιχμαλώτων- μελλοθάνατων επί Γερμανικής κατοχής) την απάντησε σωστά το 51,8%.

Την έβδομη ερώτηση (χώρος συγκέντρωσης των ελλήνων για διοργάνωση σαμποτάζ στους γερμανούς) την απάντησε σωστά το 14,3%.

Η όγδοη ερώτηση (από τον διερμηνέα του στρατοπέδου Χαϊδαρίου που εκτελέστηκε την Πρωτομαγιά του 1944 από τους Γερμανούς) ήταν απαντημένη σωστά από το 17,9% .

Στη συνέχεια η ένατη (από τους 200 κρατούμενους του Χαϊδαρίου που οδηγήθηκαν , μέσω αυτής, στην Καραϊσκάκη για εκτέλεση την Πρωτομαγιά του 1944) απαντήθηκε σωστά από το 41,1% των ερωτούμενων !

Στη δέκατη ερώτηση (από τον Χαϊδάρ Πασά) το ποσοστό των σωστών απαντήσεων ήταν 44,6%.

Η ενδέκατη ερώτηση, αν πρέπει να παραμείνει το ίδιο όνομα του Χαϊδαρίου (λόγω της Τούρκικης προέλευσής του) απαντήθηκε από το 66,1% των παιδιών.

Στην δωδέκατη ερώτηση (για τα ψηφιδωτά στον τρούλο της Μονής Δαφνίου) το ποσοστό των σωστών απαντήσεων ήταν 42,9%.

Οι σωστές απαντήσεις στην δέκατη τρίτη ερώτηση (Ιερό του 

Απόλλωνα) φτάνουν στο ποσοστό του 23,2%.

Στη δέκατη τέταρτη (Hans Christian Andersen) οι σωστές απαντήσεις ήταν ανάλογες με το ποσοστό του 33,9%.
Η δέκατη Πέμπτη ερώτηση (ο βασιλιάς Όθωνας) απαντήθηκε σωστά από το 55,4% των ερωτούμενων παιδιών.

Τέλος στη δέκατη έκτη ερώτηση με τι σχετίζεται το λογότυπο – σήμα του Δήμου Χαϊδαρίου, σωστή απάντηση (στρατόπεδο Χαϊδαρίου επί κατοχής) έδωσε μόνο από το 16,1%!

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΙΔΑΡΙ

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΩΝ ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΙΔΑΡΙ

Ως μαθητές, του 3^ου ΓΕΛ Χαϊδαρίου, κάναμε μία έρευνα κατά πόσο οι κάτοικοι του Χαϊδαρίου είναι γνώστες της ιστορίας του Χαϊδαρίου. Κάναμε ερωτήσεις σε 81 άτομα (52  άνδρες και 29 γυναίκες), στο Δαφνί, στο Δάσος Χαϊδαρίου και στο Παλατάκι. Από κάτω βρίσκονται αναλυτικά τα αποτελέσματα.   

Στην ερώτηση, πως λεγόταν στην αρχαιότητα ο Δήμος Χαϊδαρίου, την σωστή απάντηση (Δήμος Έρμου) έδωσε ένας στους τέσσερις  (23,5%) των ερωτηθέντων.

ΑΝΔΡΕΣ: 22,2%                     ΓΥΝΑΙΚΕΣ: 33,3%

Στην ερώτηση, αν υπάρχει κάποιο ιερό στο Χαϊδάρι και αν ναι ποιο, την σωστή απάντηση (Ιερό της Αφροδίτης) έδωσε το 17,3% των ερωτηθέντων.

ΑΝΔΡΕΣ: 27,8%                    ΓΥΝΑΙΚΕΣ: 11,1%

Στην ερώτηση, που έπαιξε η ιερά Οδός σημαντικό ρόλο στην αρχαιότητα , σωστά (στα Ελευσίνια μυστήρια) απάντησε το 45,7% των ερωτηθέντων

ΑΝΔΡΕΣ: 55,6%                     ΓΥΝΑΙΚΕΣ: 22,2%

Στην ερώτηση, αν έχει γίνει κάποια μάχη στο Χαϊδάρι και αν ναι ποια περίοδο, σωστή απάντηση (την περίοδο της επανάστασης του 1821) απάντησε το 40,7% των ερωτηθέντων

ΑΝΔΡΕΣ: 55,6%                     ΓΥΝΑΙΚΕΣ: 22,2%

Στην ερώτηση, ποιοι δρόμοι του Χαϊδαρίου πήραν τα ονόματα τους από τους αγωνιστές που έλαβαν μέρος στην περίοδο της επανάστασης του 21’, σωστά (Στρ. Καραϊσκάκη, Συντ. Φαβιέρου ) απάντησε το 32,9% και το 20,7% αντίστοιχα .

ΑΝΔΡΕΣ: 50% και 11,1%         ΓΥΝΑΙΚΕΣ: 22,2% και 22,2%

Στην ερώτηση, τι ήταν το μπλοκ 15 στο Χαϊδάρι, την σωστή απάντηση (κτήριο συγκέντρωσης αιχμαλώτων) έδωσε το 45,1% των ερωτηθέντων

ΑΝΔΡΕΣ: 50%                          ΓΥΝΑΙΚΕΣ: 22,2%

Στην ερώτηση, ποια ήταν η λειτουργία του στρατοπέδου του Χαϊδαρίου επί κατοχής, την σωστή απάντηση (Γερμανικό στρατόπεδο συγκέντρωσης των αγωνιστών της Ελληνικής αντίστασης) έδωσε το 44,4% των ερωτηθέντων

ΑΝΔΡΕΣ: 66,7%                     ΓΥΝΑΙΚΕΣ: 33,3%

Στην ερώτηση, από πού πήρε το όνομα της η οδός Ναπολέων Σουκατζίδη στο δάσος Χαϊδαρίου, σωστά (από τον διερμηνέα του στρατοπέδου Χαϊδαρίου) απάντησε το 44,4%

ΑΝΔΡΕΣ: 44,4%                      ΓΥΝΑΙΚΕΣ:44,4%

Στην ερώτηση, από πού πήρε το όνομα της η οδός Αγωνιστών Στρατοπέδου Χαϊδαρίου, την σωστή απάντηση (από τους 200 κρατούμενους που οδηγήθηκαν για εκτέλεση) έδωσε το 38,3% των ερωτηθέντων        ΑΝΔΡΕΣ: 50%      ΓΥΝΑΙΚΕΣ: 22,2%

Στην ερώτηση, από πού προήλθε το όνομα του Χαϊδαρίου, την σωστή απάντηση (από τον Χαϊδάρ πασά ) έδωσε το 46,9% των ερωτηθέντων

ΑΝΔΡΕΣ: 50%                      ΓΥΝΑΙΚΕΣ: 30,6%

Η ερώτηση 11 είναι υποκειμενική , Πιστεύεται πως το όνομα της πόλης μας Χαϊδάρι, πρέπει να αλλάξει; ΟΧΙ απάντησε το 44,4%

ΑΝΔΡΕΣ: 38,9%    ΓΥΝΑΙΚΕΣ: 33,3%

                       ΝΑΙ απάντησε το 32,1%

ΑΝΔΡΕΣ: 38,9%    ΓΥΝΑΙΚΕΣ: 44,4%

Ενώ, δεν έχω άποψη απάντησε το 23,5%

Στην ερώτηση, από πού είναι γνωστή η Μονή Δαφνίου, την σωστή απάντηση ( για τα ψηφιδωτά στον τρούλο της) έδωσε το 45,7%

ΑΝΔΡΕΣ: 33,3%      ΓΥΝΑΙΚΕΣ: 33,3%

Στην ερώτηση, αν η Μονή Δαφνίου είναι χτισμένη πάνω σε κάποιο αρχαίο ιερό και ποιο, την σωστή απάντηση (ιερό του Απόλλωνα) έδωσε το 18,5% των ερωτηθέντων 

ΑΝΔΡΕΣ: 5,6%            ΓΥΝΑΙΚΕΣ: 22,2%

Στην ερώτηση, ποιος διάσημος συγγραφέας γνωστοποίησε την Μονή Δαφνίου, την σωστή απάντηση ( Hans Christian Andersen)  έδωσε το 34,6% των ερωτηθέντων

ΑΝΔΡΩΝ: 16,7%         ΓΥΝΑΙΚΕΣ: 33,3%

Στην ερώτηση, ποιος υπήρξε ιδιοκτήτης του Πύργου «Παλατάκι» στο Χαϊδάρι, την σωστή απάντηση ( ο βασιλιάς Όθωνας Α ) έδωσε το 48,1%

ΑΝΔΡΕΣ: 44,5%          ΓΥΝΑΙΚΕΣ: 55,6%

Στην ερώτηση, με τι σχετίζεται το σήμα του Δήμου Χαϊδαρίου, την σωστή απάντηση (το στρατόπεδο Χαϊδαρίου επί κατοχής) έδωσε το 25,9%

ΑΝΔΡΕΣ: 27,8%           ΓΥΝΑΙΚΕΣ: 44,4%

Μπορούμε να παρατηρήσουμε μεγαλύτερο ποσοστό σωστών απαντήσεων από τους άντρες αν και ήταν περισσότεροι από τις γυναίκες. Γενικά ο μέσος όρος σωστών απαντήσεων είναι μικρότερος από 50% που μας κάνει να συμπεραίνουμε πως περίπου ένας στους τέσσερις Χαιδαριωτες είναι γνώστης της ιστορίας του Χαϊδαρίου.

Η εξέλιξη του πληθυσμού του Χαϊδαρίου από το 1840 έως το 1947

Η εξέλιξη του πληθυσμού του Χαϊδαρίου από το 1840 έως το 1947

Ο πληθυσμός του Χαϊδαρίου κατά έτη ήταν:

1)1840 ήταν 10 κάτοικοι

2) 1919 ήταν 15 κάτοικοι

3) 1928 ήταν 300 κάτοικοι

4) 1940 ήταν 5868 κάτοικοι

5) 1947 ήταν 10165 κάτοικοι

ΔΗΜΑΡΧΟΙ ΧΑΙΔΑΡΙΟΥ

ΔΗΜΑΡΧΟΙ ΧΑΙΔΑΡΙΟΥ

1946-1948: Παντελής Σάσαλος

1949-1950: Χρήστος Ζάχος

1951-1953: Μιχάλης Κουτσούκος

1954-1963: Γεώργιος  Χελιώτης

1964-1967: Δημήτρης  Γιαχνής

1967-1971: Βασίλης Ξανθάκος

1971-1974: Σπύρος Τσουτσαίος

1975-1978:  Δημήτρης  Γιαχνής

1979-1982: Δημήτρης  Σκαμπάς

1983-1993: Κυριάκος Ντηνιάκος

1993-1998: Κωνσταντίνος Σπηλιόπουλος

1999-2006: Κυριάκος Ντηνιάκος 

2007-( εώς σήμερα): Δημήτρης Μαραβέλιας

Δημήτρης Μαραβέλιας 

Κωνσταντίνος Σπηλιόπουλος

Κυριάκος Ντηνιακός

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΚΑΜΠΑΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ  ΣΚΑΜΠΑΣ

Ο Δημήτρης Σκαμπάς υπήρξε δήμαρχος του Χαϊδαρίου την εποχή 1979 – 1982 . Μετά το μνημόσυνο του η μέχρι τότε πλατεία Λαού μετονομάστηκε σε πλατεία Δημητρίου Σκαμπά. Επίσης ο Δημήτρης Σκαμπάς προώθησε τη δέσμευση της έκτασης γύρω από τον πύργο Παλατάκι ως κοινόχρηστο χώρο πρασίνου.

Δημήτρης Γιαχνής

Δημήτρης Γιαχνής

Ο Δημήτρης Γιαχνής του Χαραλάμπους (Αθήνα, 24 Δεκεμβρίου 1915- 12 Οκτωβρίου 1999) ήταν Έλληνας συνδικαλιστής, ο οποίος χρημάτισε βουλευτής Β' Αθηνών. Ήταν επίσης Γενικός
Γραμματέας του Σωματείου των εργαζομένων στον Ηλεκτρικό Σιδηρόδρομο. Ήταν παντρεμένος με τη Μαρίκα Σμυρνάκη, που πέθανε πρόωρα και απέκτησαν ένα αγόρι και ένα κορίτσι.
Καταγόταν από οικογένεια προσφύγων που είχαν έρθει από τη Μικρά Ασία. Έπειτα από περιπλανήσεις, εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στο Χαϊδάρι . Από το 1941 άρχισε να εργάζεται στους ηλεκτρικούς σιδηροδρόμους όπου ανέπτυξε και αντιστασιακή δράση. Την ίδια περίοδο πολέμησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός. Έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος(ΚΕΔΣΚ) και αγωνίστηκε για τον εκδημοκρατισμό των συνδικάτων.
Εξελέγη βουλευτής έπειτα από τις εκλογές του 1958. Ήταν επίσης υποψήφιος και στις επόμενες εκλογές, που διεξήχθησαν το 1961 αλλά δεν εξελέγη. Κατά τη διάρκεια της χούντας του 1967-74 υπέστη διώξεις.
Τέλος, Διετέλεσε ο πρώτος δήμαρχος Χαϊδαρίου μετά τη Μεταπολίτευση από το 1974 ως το 1978 και με δική του πρωτοβουλία ο χαρακτηρισμός του ιστορικού τόπου για το Παλατάκι και το κτήριο του Γύζη επεκτάθηκε και στην υπόλοιπη έκταση. Το όνομά του δόθηκε στο Πολιτιστικό Κέντρο του Χαϊδαρίου.

Το λαϊκό τραγούδι στο Χαϊδάρι

Το Χαϊδάρι

Στίχοι: Μάρκος Βαμβακάρης

Μουσική: Στέλιος Βαμβακάρης

Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας

Τρέξε μανούλα όσο μπορείς
τρέξε για να με σώσεις
κι απ΄ το Χαϊδάρι μάνα μου
να μ΄ απελευθερώσεις

Γιατί είμαι μελλοθάνατος
και καταδικασμένος
δεκαεφτά χρονών παιδί
στα σίδερα κλεισμένος

Απ΄ την οδό του Σέκερη
με πάνε στο Χαϊδάρι
κι ώρα την ώρα καρτερώ
ο Χάρος να με πάρει

Ακούστε το τραγούδι πατώντας στο link παρακάτω

ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΑΛΑΡΑΣ - ΧΑΙΔΑΡI




Γιατί να γίνω μάνα (KATAXNIA)

Στίχοι: Κώστας Βίρβος

Μουσική: Χρήστος Λεοντής

Ερμηνεία: Μαρινέλλα

Στο μπλόκο τον αρπάξανε
σαν σκύλο τον πετάξανε
μια νύχτα στο Χαϊδάρι.
Η αγκαλιά μου άδειασε
και η καρδιά μου βράδιασε
γλυκό μου παλληκάρι.

Πες μου κι εσύ
του δειλινού καμπάνα
γιατί να γίνω μάνα.

Το σπίτι μου βουβάθηκε
κι ο κήπος μου μαράθηκε
μου κόψαν τον βλαστό μου.
Πριν δω τέτοιο μαρτύριο
ας ήταν δηλητήριο
το γάλα στον μαστό μου.

Ακούστε το τραγούδι πατώντας στο link παρακάτω

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΓΙΝΩ ΜΑΝΝΑ

Το Προσκλητήριο

Στίχοι: Πυθαγόρας

Μουσική: Τάκης Σούκας

Βγαίνουν οι φαντάροι
από το Χαϊδάρι
το απόγεμα την Κυριακή.
Και σε περιμένω,
στόμα διψασμένο,
όμως είναι η ώρα βιαστική.

Προσκλητήριο η σάλπιγγα χτυπάει
και σε χάνω μες στο πλήθος το χακί,
κι έχω μπει στα δεκαοχτώ αυτό το Μάη,
κι έχεις μπει μες στη στρατώνα Κυριακή.

Θά `ρθω πάλι πίσω
να σε συναντήσω
και την επομένη Κυριακή.
Θα σε αγκαλιάσω
για να ξεδιψάσω,
όμως μια στιγμούλα δεν αρκεί.

Φόραγες τον ήλιο

Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης

Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος

Ήταν Απρίλης κι η δημοσιά

άνθιζε τριφύλλι

Φόραγες τον ήλιο

Γι' αρματωσιά και για καρυοφύλλι

Μάτωνε ο κόσμος και στα βουνά

Έκλειναν οι στράτες

Και σαν επιτάφιος που περνά

Μοιάζαν οι αντάρτες

Χάλκινο φεγγάρι στον ουρανό

Και στους κάμπους χιόνι

Όταν σε σταυρώσαν

Το δειλινό

Έκλαιγε ένα αηδόνι

Έγινε η φωνή σου

Δάκρυ πικρό

Κλαίει έναν αιώνα

Από τον Χαϊδάρι στον Ωρωπό

Κι ως την Δραπετσώνα

H ζωή των αλλονών

Στίχοι: Γιώργος Κρητικός

Μουσική: Κώστας Καλδάρας

Η  ζωή των αλλονών μ’ ενδιαφέρει
όταν μένει Αχαρνών και Περιστέρι
μα εκείνο που πολύ μ’ αναστατώνει
είναι το γκάζι όταν σβήνει και νυχτώνει.

Την μέρα που θα πάψω να υπάρχω
οι νύχτες της καρδιάς μου θα σταθούν
επάνω στης Ακρόπολης το Βράχο
τις γκρίζες συνοικίες να κοιτούν.
Ακόμη κι όταν πάψω να υπάρχω
οι νύχτες μου στο πλάι τους θα ζουν.

Η ζωή των αλλονών με κουμαντάρει
όταν μένει στην Θηβών και στο Χαϊδάρι
μα αυτό που πιο πολύ με τυραννάει
είναι το Πέραμα την ώρα που ξυπνάει.

Σύλληψη Μίκη Θεοδωράκη επί Χούντας στο Χαϊδάρι

Σύλληψη Μίκη Θεοδωράκη
επί Χούντας στο Χαϊδάρι

Επί χούντας η ασφάλεια και η ΚΥΠ κατάφεραν να ανακαλύψουν το κρησφύγετο του Μίκη στο Χαϊδάρι, ενώ το κίνημα της αντίστασης ενάντια στην δικτατορία όλο και φούντωνε. 
Ήταν 16 Αύγουστου του 1967 όταν εισέβαλαν οι ασφαλίτες 
στο σπίτι της οικογένειας Τσούρμα, η οποία τον φιλοξενούσε, στην περιοχή του Προφήτη Ηλία 
Η οικογένεια Τσούρμα δεν «εκμεταλλεύτηκε» την αντιστασιακή της δράση, αντίθετα με σεμνότητα την απέκρυψε όλα αυτά τα χρόνια… 
Την ημέρα της σύλληψης η ΚΥΠ τον έψαχνε στους δίπλα δρόμους και στην ιερά οδό. Ευτυχώς δεν βρέθηκε από την ΚΥΠ γιατί είχαν εντολή να τον σκοτώσουν κατευθείαν. 

Σκαραμαγκάς

Σκαραμαγκάς

Το όνομα Σκαραμαγκάς το συναντάμε και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Η ονομασία Σκαραμαγκάς προήλθε από μια οικογένεια χιώτικης καταγωγής που λεγόταν Σκαραμαγκάς και είχε δικά της κτήματα εκεί.  Aυτό το όνομα βγήκε από τα σκαραμάγκια που ήταν πολυτελή, χρωματιστά υφάσματα τα οποία τα χρησιμοποιούσαν κυρίως για τη διακόσμηση των ανακτόρων και των ναών. Η ονομασία αναφέρεται για πρώτη φορά στην εποχή του Εμμανουήλ Κομνηνού το 12^ο μ.Χ. Οι κατασκευαστές και οι έμποροι των σκαραμαγκίων ονομάζονταν σκαραμαγκάδες.

Παλιά ο Σκαραμαγκάς ήταν μια πεντακάθαρη θάλασσα με ωραία αμμουδιά και πολλοί Αθηναίοι και Χαϊδαριώτες κάνανε το μπάνιο τους εκεί τα καλοκαίρια και τρώγανε φρέσκο ψάρι στα όμορφα μικρά του ταβερνάκια.

Σήμερα ο Σκαραμαγκάς είναι ένα μεγάλο Ναυπηγείο που δημιουργήθηκε το 1957 από τον εφοπλιστή Σταύρο Νιάρχο.

Στις μέρες μας, το τοπίο του Σκαραμαγκά σε  γεμίζει στεναχώρια και μελαγχολία . Η θάλασσα (Σκαραμαγκάς) δεν είναι καθαρή. Το χρώμα της ήταν ένα ξεθωριασμένο γκρι και τα βράχια που υπήρχαν γύρω ήταν γεμάτα σκουπίδια. Στο βάθος φαινόταν το εργοστάσιο της Χαλυβουργικής και τα διυλιστήρια. Στην ίδια περιοχή που ήδη είναι τόσο υποβαθμισμένη θέλουν να φτιάξουν τώρα ένα μεγάλο εμπορικό λιμάνι.

Αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα πολλά φορτηγά να περνούν 
μέσα από την πόλη μας για να μεταφέρουν εμπορεύματα 
εκεί.

ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΤΤΙΚΗΣ

Το 1925 ιδρύετε στο Δαφνί το πρώτο κρατικό ψυχιατρικό νοσοκομείο  όπου μεταφέρονται οι ασθενείς της Αγίας Ελεούσας. Βρίσκονται εκεί με ποινικούς κρατούμενους.

Το Νοσοκομείου προσφέρει τις υπηρεσίες του στους πάσχοντες με γιατρούς και νοσηλευτές υψηλού επιπέδου.

Έρχεται ο πόλεμος και τα γεγονότα της δεκαετίας του 1940. Το Νοσοκομείο γεμίζει με τεράστιους αριθμούς ασθενών, παιδιών με διανοητικά προβλήματα και αναπήρων. Το Δαφνί αποκτά και παράρτημα, Την αποικία ψυχοπαθών Αγίου Γεωργίου Σαλαμίνας το 1956.

Από το 1956 εγκαθιδρύονται τμήματα κοινωνικής υπηρεσίας, ψυχολογικό εργαστήριο, εξωτερικά ιατρεία και άλλες μονάδες. Βελτιώνεται η μετανοσοκομειακή μέριμνα, ακόμη και η προώθηση στον επαγγελματικό προσανατολισμό των ασθενών.

Η ιστορία του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου «ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ»

Η ιστορία του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου

«ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ»

Η ιστορία του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής «ΔΡΟΜΟΚΑΪΤΕΙΟ» ξεκίνησε «εν Χίω, σήμερον τη δεκάτην τρίτην του μηνός Φεβρουαρίου του χιλιοστού οκτακοσιοστού ογδοηκοστού (1880) έτους εν τω Ελληνικώ Προξενικώ Καταστήματι, κειμένω επί της οδού Απλωταριάς της πόλεως ταύτης, στο οποίο προσήλθε ο Ζωρζής Δρομοκαΐτης και έλαβε χώραν η σύνταξη της Διαθήκης του, με την οποίαν ίδρυσε το λαμπρό κληροδότημα».
Η ιστορία του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου ξεκινάει την 1η Οκτωβρίου 1887. Σήμερα, μετά από 127 χρόνια λειτουργίας και κοινωνικής προσφοράς, διαθέτει 304 αναπτυγμένες ενδονοσοκομειακές ψυχιατρικές κλίνες και 205 εξωνοσοκομειακές κλίνες. Στο νοσοκομείο εργάζονται 550 άτομα υψηλής επιστημονικής κατάρτισης και εξυπηρετεί περίπου 15.000 ασθενείς κάθε χρόνο, αποτελώντας δικαίως ένα από τα αρτιότερα και σημαντικότερα ειδικά Νοσοκομεία της χώρας μας.
Σήμερα, στο Νοσοκομείο λειτουργούν τρεις Ψυχιατρικοί Τομείς, ο παθολογικός Τομέας, ο εργαστηριακός Τομέας και κάποια Διατομεακά τμήματα και Μονάδες.
Αποστολή του νοσοκομείου είναι να παρέχει πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια περίθαλψη, για κάθε πολίτη ανεξάρτητα από την οικονομική, κοινωνική και επαγγελματική του κατάσταση.
Εκτός των βασικών ψυχιατρικών υπηρεσιών και της νοσηλείας, σκοπός του νοσοκομείου είναι, η αγωγή ψυχικής υγείας στα πλαίσια της πρόληψης, η μετανοσοκομειακή φροντίδα, η ανάπτυξη και η προαγωγή της ιατρικής έρευνας.
Το Δρομοκαΐτειο είναι απλά ενταγμένο στο Εθνικό Σύστημα Υγείας. Ανωτάτη αρχή του Δρομοκαϊτείου είναι το Διοικητικό Συμβούλιο. 
Το μουσείο ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1995, 108 χρόνια μετά από την ίδρυση του νοσοκομείου. Η όλη διαδικασία δημιουργίας του κράτησε πέντε χρόνια (από το 1990 έως το 1995) από την αρχική απόφαση δημιουργίας του, με μεγάλες δυσκολίες και προβλήματα. Στεγάζεται στο κτίριο Ψυχαγωγίας – Συνεδριακό κέντρο. Στους χώρους του μουσείου εκτίθενται διάφορα παλαιά αντικείμενα, είτε γενικής χρήσης όπως μαγνητόφωνο με πομπίνες, μουσικά όργανα, γραφομηχανές, μια παλιά μηχανή προβολής ταινιών, και άλλα προσωπικά είδη αποβιωσάντων ασθενών «εγκαταλείμματα», είτε ιατρικής χρήσης συσκευές όπως ηλεκτροσόκ, «ζουρλομανδύες», καρδιογράφοι και άλλα αντικείμενα. Υπάρχει ακόμη μεγάλος αριθμός φωτογραφιών που χρονολογούνται από τις αρχές του περασμένου αιώνα, γύρω στις 500, μαζί με τα γυάλινα αρνητικά. Σε αυτές τις φωτογραφίες καταγράφεται η ιστορία του νοσοκομείου στο διάβα των χρόνων. Μεταξύ άλλων μπορεί κανείς να δει σκηνές από το βουστάσιο, το χοιροστάσιο, το πτηνοτροφείο, το μελισσοκομείο, τον ελαιώνα. Επίσης υπάρχουν φωτογραφίες της περιοχής του Χαϊδαρίου και των όμορων δήμων, καθώς επίσης και της ευρύτερης περιοχής της πρωτεύουσας. Στα εκθέματα του μουσείου περιλαμβάνονται έργα των Κρυστάλλη, Μόσχου, Ιλβερστ, Λάβδα, Καραμάνου, υπογεγραμμένα και ανυπόγραφα, καθώς και φωτογραφίες που τους δείχνουν εν ώρα εργασίας, καθώς και σημειώσεις και συγγράμματα γνωστών λογοτεχνών όπως του Γ. Βιζυηνού, του Γ. Μιτσάκη, του Ρώμου Φιλύρα. Συνολικά το αρχειακό υλικό του μουσείου καλύπτει μεγάλο χρονικό διάστημα και αναδεικνύει τις αλλαγές της ψυχιατρικής περίθαλψης στο πέρασμα του χρόνου. 

Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΥΡΓΟΥ ΠΑΛΑΤΑΚΙ

Η ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΥΡΓΟΥ ΠΑΛΑΤΑΚΙ

Ο τόπος όπου βρίσκεται σήμερα το παλατάκι είναι ιστορικός καθώς εδώ χύθηκε το αίμα των Ελλήνων αγωνιστών του 21. 

Αναδείχθηκε αισθητικά το δεύτερο ήμισυ του 19^ου αιώνα με την ανέγερση του πύργου παλατάκι και του νεοκλασικού κτηρίου με τις τοιχογραφίες αλλά και το χαρακτηριστικό πράσινο στον περιβάλλοντα χώρο. Στην συνέχεια όμως υπήρξε καθυστέρηση του ενδιαφέροντος για την διάσωση και την ανάδειξή του.  Το 1979 ο χώρος κηρύχτηκε διατηρητέος . ενώ 15 χρόνια αργότερα πάρθηκε ομόφωνη απόφαση του Νομαρχιακού Συμβουλίου Αττικής για την ανάγκη απόκτησης του χώρου . Ενώ το 1987 άρχισαν εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης του κτηρίου που ολοκληρώθηκαν το 1993. Επίσης υλοποιήθηκαν εργασίες επίπλωσης και διακόσμησης του πύργου  και τον Ιούνιο του 1993 έγιναν τα εγκαίνια του κτηρίου.  Σήμερα στο παλατάκι βρίσκεται η Διοίκηση του Πνευματικού Κέντρου του δήμου Χαϊδαρίου  και παράλληλα χρησιμοποιείται ως εκθεσιακός χώρος για επίσημες εκδηλώσεις. 

Ο χώρος του στρατοπέδου Χαϊδαρίου

Ο χώρος του στρατοπέδου Χαϊδαρίου είναι τόπος μαρτυρίου και ιστορικής μνήμης. Θεωρείται για την Ελλάδα χώρος αντίστοιχος με τα στρατόπεδα Άουσβιτς, Μαουτχάουζεν, Νταχάου, που όμως, σχεδόν αμέσως μετά τη συντριβή των δυνάμεων του Άξονα, ανακηρύχθηκαν ιστορικά μνημεία και με σειρά ενεργειών εξασφαλίστηκε η ανάδειξη και η προβολή τους. Στη χώρα μας, αντίθετα, η ιστορία του στρατοπέδου αγνοήθηκε επί περίπου 40 χρόνια. Το στρατόπεδο άρχισε ήδη να χρησιμοποιείται από τα τέλη της δεκαετίας του 40’.  Συγκεκριμένα χρησιμοποιήθηκε από δύο Κέντρα Εκπαιδεύσεως, το ένα Πεζικού (ΚΕΒΟΠ) και το άλλο Διαβιβάσεων (ΚΕΔ). Σε αυτό το χρονικό διάστημα το Μπλοκ 15 χρησιμοποιήθηκε ως πειθαρχείο. Μέχρι το 1982, δεν επιτρεπόταν η είσοδος ούτε στους επιζήσαντες κρατούμενους ενώ η πρώτη εκδήλωση ιστορικής μνήμης  έγινε επί δημάρχου Δημ. Σκαμπά, όταν μαζί με αρκετούς πολίτες την Πρωτομαγιά κατέθεσαν στη μνήμη των αγωνιστών στεφάνια δάφνης μπροστά στην πύλη του στρατοπέδου. Μετά την αναγνώριση της Εθνικής Αντίστασης η εκδήλωση έγινε μέσα στο στρατόπεδο, μπροστά στο Μπλοκ 15, με την παρουσία εκπροσώπων του πολιτικού κόσμου. Έκτοτε, και μέχρι σήμερα η εκδήλωση αυτή διοργανώνεται κάθε χρόνο το πρώτο δεκαήμερο του Μαΐου, σε συνεργασία με τον Δήμο Καισαριανής και τις αντιστασιακές οργανώσεις. Tο έτος 1986 προκηρύχθηκε 
πανελλήνιος αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για το έμβλημα του Δήμου Χαϊδαρίου. Όρος του διαγωνισμού ήταν το έμβλημα να είναι εμπνευσμένο από την ιστορία του στρατοπέδου. To πρώτο βραβείο δόθηκε στην ιδέα του αρχιτέκτονα Νίκου Τριάντη, σύμφωνα με την οποία μέσα από το συρματοπλεγμένο Μπλοκ 15 ξεπετάγεται ένα κόκκινο λουλούδι, δίνοντας ταυτόχρονα το μήνυμα της αισιοδοξίας. Η εικαστική αυτή σύνθεση έκτοτε αποτελεί το έμβλημα του Δήμου.

Κarl Fischer von Treuenfeld

Ο Κarl Fischer von Treuenfeld γεννήθηκε στις 31 Μαρτίου 1885 στο Flensburg στις ακτές της Βόρειας Θάλασσας της Γερμανίας. Ήταν ο γιος του Kapitän zur  See, Felix von Treuenfeld.

Φοίτησε στο τοπικό γυμνάσιο και μετά την αποφοίτησή του το Πάσχα 1898, είχε εγγραφεί ως Ευελπίδων στο ινστιτούτο δοκίμων στην Plön. Υπηρέτησε με το 4ο Πεδίο συντάγματος πυροβολικού της Φρουράς ως Fahnenjunker (γερμανική πολεμική κατάταξη) και του ανατέθηκε η σημαντική θέση του υπολοχαγού τον Αύγουστο του 1904. Υπηρέτησε ως αξιωματικός πυροβολικού για δύο χρόνια και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στο ιππικό το 1906, και υπηρέτησε με το 1ο Leib Hussars σύνταγμα μέχρι το 1910.

Von Treuenfeld απονεμήθηκε Σταυρός ιππότη του Albert μετάλλιο II τάξη Μάιος 1912 και σπούδασε στην Ακαδημία Πολέμου μέχρι το 1914.

Τον Ιούλιο του 1914, στάλθηκε σε μια αναγνωριστική αποστολή στο βόρειο Βέλγιο στον τομέα της Namur και Lüttich και όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος επέστρεψε στο Leib Hussars Ταξιαρχία ως Υπασπιστής.

Paul Radosmki

Η εκτέλεση του Ισραηλίτου στο Χαϊδάρι

Στις 7 Δεκεμβρίου του 1943, ο διοικητής Paul Radosmki, αποφάσισε να πραγματοποιήσει την πρώτη εκτέλεση στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου. Η εκτέλεση του υπολοχαγού Ισραηλίτου Λευή, είχε ως σκοπό τον εκφοβισμό των κρατουμένων, σύμφωνα με την έρευνα ψυχολόγων για την Ναζιστική συμπεριφορά. Δυστυχώς άλλοι 2.100 πολίτες του  Χαϊδαρίου είχαν την ίδια μοίρα με τον υπολοχαγό Λευή. Μεταξύ αυτών, 300 θανατώθηκαν κατά την διάρκεια ανάκρισης στο αρχηγείο της Γκεστάπο. Από αυτούς  τουλάχιστον οι 30 ήταν γυναίκες, 104 ανάπηροι πολίτες πολέμου, 190 φοιτητές & 40 μαθητές.

Λέλα Καραγιάννη

Λέλα Καραγιάννη

Η Λέλα Καραγιάννη γεννήθηκε το 1898 στο χωριό Λίμνη της Εύβοιας αλλά έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της στην Αθήνα. Παντρεύτηκε τον φαρμακοποιό Γεώργιο Καραγιάννη, με τον οποίο απέκτησαν επτά παιδιά.Κατά την Γερμανική κατοχή, έγινε μέλος της αντίστασης, μετατρέποντας το σπίτι της σε αρχηγείο της οργάνωσης «Μπουμπουλίνα». Την οργάνωση δημιούργησε και χρηματοδότησε η ίδια, το 1941. Στόχος της οργάνωσης ήταν η φυγάδευση Βρετανών στρατιωτών στο Κάιρο αλλά και δολιοφθορές κατά του εχθρού.Τον Ιούλιο το 1944, η Λέλα Καραγιάννη συνελήφθη από την Γκεστάπο μαζί με πέντε από τα παιδιά της, βασανίστηκε στα κρατητήρια της οδού Μέρλιν, μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου και ύστερα από λίγο διάστημα εκτελέστηκε από τους Γερμανούς κατακτητές στο παρακείμενο άλσος Χαϊδαρίου μαζί με άλλους 27 αγωνιστές της Αντίστασης, στις 8 Σεπτεμβρίου 1944, περίπου ένα μήνα πριν από την Απελευθέρωση.Μετά θάνατον της απενεμήθη το Βραβείο Αρετής και Αυτοθυσίας από την Ακαδημία Αθηνών.   

Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΚΟΣΙΩΝ – ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 1944

Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΚΟΣΙΩΝ – ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 1944

Στις 27 Απριλίου 1944, αντάρτες του ΕΑΜ στήνουν ενέδρα σε πομπή τεσσάρων γερμανικών αυτοκινήτων, στους Μολάους της Λακωνίας. Στην ενέδρα σκοτώνεται ένας Γερμανός στρατηγός, οι επιτελείς του και σχεδόν όλη η φρουρά του. Ως αντίποινα της δολοφονίας του Γερμανού στρατηγού αποφασίστηκε η μαζική εκτέλεση 200 ατόμων. Οι φήμες για την εκτέλεση  εξαπλώθηκαν σε όλο το στρατόπεδο Χαϊδαρίου με αποτέλεσμα την ψυχολογική αναταραχή των κρατουμένων . Έτσι ορισμένοι  κρατούμενοι μιλούσαν συχνά με τον συνταγματάρχη Fischer , σχετικά με το θέμα αυτό των εκτελέσεων. Υπήρχε η άποψη ότι όποιος μιλούσε στον συνταγματάρχη Fischer θα εκτελούταν. Έτσι μια μέρα πριν την αναφώνηση των ονομάτων εκτέλεσης, οι κρατούμενοι μαζεύτηκαν στον θάλαμο 1 του Μπλοκ 3 για να ζήσουν την τελευταία τους μέρα με χαρά και γλέντι. Την επόμενη μέρα  ανακοινώθηκαν τα ονόματα των εκτελεσθέντων, οι οποίοι ήταν όντως όσοι είχαν μιλήσει στον συνταγματάρχη τους εκτός 16 εξαιρουμένων. Οι μελλοθάνατοι καθώς αποχωρούσαν τραγουδούσαν υπερήφανοι τον ύμνο της Ελλάς 

Εβραίοι στο Χαϊδάρι

Εβραίοι στο Χαϊδάρι

Οι πρώτοι Εβραίοι μεταφέρθηκαν στο Χαϊδάρι στις 4 Δεκεμβρίου 1943. Επρόκειτο για οκτώ άτομα, τα οποία απομονώθηκαν στο υπόγειο του Μπλοκ 3. Ο αριθμός των Εβραίων στο Χαϊδάρι αυξανόταν σταδιακά έως την άνοιξη του 1944, όταν συγκεντρώθηκαν στο στρατόπεδο πολλοί Εβραίων από ολόκληρη την Ελλάδα, προκειμένου να οδηγηθούν στην Γερμανία. Η πρώτη μεγάλη μεταφορά Εβραίων στο Χαϊδάρι έγινε στις 29 Μαρτίου 1944. Τότε έφτασαν στο στρατόπεδο 614 Εβραίοι από την Άρτα, την Πρέβεζα, το Αγρίνιο, την Πάτρα, καθώς και Εβραίοι με ισπανική, πορτογαλική και ιταλική και υπηκοότητα. Όλοι αυτοί, μαζί με κάποιους από τους Εβραίους που βρίσκονταν ήδη στο Χαϊδάρι, δηλαδή συνολικά 1.300 άτομα, αποτέλεσαν την πρώτη μεγάλη αποστολή στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Κεντρικής Ευρώπης στην Γερμανία. Στις αρχές του Ιουνίου μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο 1.850 Επτανήσιοι Εβραίοι, κυρίως από την Κέρκυρα. Η ομάδα αυτή, ενισχυμένη από 575 Εβραίους που βρίσκονταν ηδη στο Χαϊδάρι, αναχώρησε στις 20 Ιουνίου για την Πολωνία. Η τελευταία μαζική μεταγωγή Εβραίων πραγματοποιήθηκε την 1η Αυγούστου 1944. Περιελάμβανε 1.700 Εβραίους από τα Δωδεκάνησα, κυρίως τη Ρόδο, οι οποίοι μεταφέρθηκαν στην Πολωνία. Οι Γερμανοί μεταχειρίζονταν τους Εβραίους κρατουμένους με κατ’ εξοχήν απάνθρωπο τρόπο.

Ναπολέων Σουκατζίδης

Ναπολέων Σουκατζίδης

Ο Ναπολέων Σουκατζίδης γεννήθηκε στην Προύσα το 1909. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στην Κρήτη, στην περιοχή του Αρκαδίου. Σπούδασε στην Ανώτατη Εμπορική Σχολή στο Ηράκλειο και έγινε λογιστής. Ήταν μέλος του ΚΚΕ, και συνδικαλιστικό στέλεχος. Υπήρξε πρόεδρος των Εμποροϋπαλλήλων Ηρακλείου και εξαιτίας της συνδικαλιστικής δράσης του συνελήφθη από τη Δικτατορία Μεταξά και εξορίστηκε στον Αϊ Στράτη. Από τον Αϊ Στράτη μεταφέρθηκε τον Απρίλη του 1937 στις φυλακές της Ακροναυπλίας, στην Κατοχή στις φυλακές των Τρικάλων και της Λάρισας και τελικά κατέληξε στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου. Στο Χαϊδάρι επειδή γνώριζε γερμανικά εκτελούσε χρέη διερμηνέα. Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό που μας παραδίδει ο Φλούντζης. Κάποια στιγμή, λοιπόν, ο Radomski επέβλεπε μία ομάδα Εβραίων που μετέφεραν μπάζα και αντιλήφθηκε ότι ένας από τους εργάτες δεν είχε εντελώς γεμάτο τον ντενεκέ του και βάδιζε με πιο αργό βήμα. Ο «Σύρμας» έβαλε τις φωνές και ζήτησε από τον Σουκατζίδη να τον χτυπήσει. Εκείνος, φυσικά, αρνήθηκε με επιμονή, πράγμα που εξαγρίωσε τον διοικητή. Έτσι, άρχισε να χτυπά με μεγάλη αγριότητα τον διερμηνέα. Εν τω μεταξύ ο Εβραίος έφυγε. Όταν το είδε αυτό ο Radomski, είπε στον Ναπολέοντα ότι ο άνθρωπος που υπεράσπιζε ήταν τεμπέλης και θρασύς. Έτσι, του ζήτησε ξανά να τον χτυπήσει. Ο Σουκατζίδης αρνήθηκε και αναγκάστηκε να υποστεί νέο ξυλοδαρμό από τον βάναυσο διοικητή.

ΜΠΛΟΚ 15

ΜΠΛΟΚ 15

Τον Δεκέμβριο του 1943 εγκαινιάστηκε το Μπλοκ 15, όπου ήταν ένας χώρος αυστηρής συγκέντρωσης. Ο γνωστός για την εποχή του συγγραφέας Θ. Κορνάρος περιγράφει ότι ακόμα και η αρχιτεκτονική του μορφή ήταν αυστηρή και εκφοβιστική. Οι μεγάλοι του θάλαμοι και τα ελάχιστα παράθυρα του, υποδεικνύουν ότι ο σκοπός του ήταν να γίνει κάποια στρατιωτική φυλακή. Το Μπλοκ 15 βρισκόταν στο βόρειο τμήμα του στρατοπέδου, κοντά στα Μπλοκ 3 και 4.
Ο, για 5 μήνες κρατούμενος του Μπλοκ 15, Αλέξανδρος Ζήσης περιγράφει μια συνηθισμένη μέρα στο εφιαλτικό αυτό μέρος από την στιγμή που ξυπνάγανε, στις 4:45, έως τον βραδινό τους ύπνο. Μια από τις πιο φρικτές εμπειρίες των κρατουμένων ήταν οι συνεχόμενες απομονώσεις που έπρεπε να υπομείνουν. Συγκεκριμένα οι φυλακισμένοι του Μπλοκ 15 δέχονταν υψηλή ψυχολογική πίεση διότι οι πάνοπλοι φρουροί δεν άφηναν τους κρατούμενους ούτε να μιλήσουν κατά την ώρα του καθημερινού 20 λεπτού περιπάτου.

Το Χαϊδάρι στρατόπεδο των S.S

Το Χαϊδάρι στρατόπεδο των S.S

Όταν το στρατόπεδο έπεσε στα χέρια των S.S, αυτό σήμαινε πως ξεκινούσε μια σκληρότερη φάση για τους κρατούμενους τους στρατοπέδου. Αυτή η φάση συνδυάστηκε με την αυστηρή μορφή του Paul Radomski. Πρόκειται για έναν Γερμανό ταγματάρχη ο οποίος ήταν ένας σκληρός και βάρβαρος άνθρωπος που ο λόγος του ήταν διαταγή. Είχε απαίτηση από τους κρατούμενους να υπακούσουν στις διαταγές του χωρίς καμία αντίρρηση. Έκανε το στρατόπεδο χώρο εργασίας καθώς όρισε και ώρες εργασίας. Οι κρατούμενοι χωρίστηκαν σε ομάδες των εκατό ατόμων με επικεφαλής τον εκατόνταρχο και σε ομάδες των 15 ατόμων με επικεφαλής τον δεκαπένταρχο. Με την πάροδο του χρόνου οι αγγαρείες που έκαναν καθημερινά οι κρατούμενοι αυξάνονταν καθώς και η αγριότητα του διοικητή και των φαντάρων που παρακολουθούσαν την εξέλιξη των εργασιών. Ήταν λίγες οι φορές που οι αγγαρείες είχαν λογικοφανή σκοπό. Ο Radomski και οι άνδρες συνήθως έβαζαν τους κρατούμενους να κάνουν καταναγκαστικές εργασίες χωρίς όφελος. Παραδείγματος χάρη να σκάβουν λάκκους με τα ίδια τους τα χέρια και να τους ξαναγεμίζουν και αυτό δέκα φορές. Ο Νίκος Ρανταμάνης αναφέρει το εξής: <<Ο σκοπός του Radomski δεν ήταν να εξωραΐσουμε το εσωτερικό του Χαϊδαρίου, αλλά να παιδευόμαστε άσκοπα για ικανοποιήσουμε το σαδισμό του. ‘’Ράβε ξήλωνε, δουλειά να μην σου Λείπει’’…

Η κούραση τους δεν ήταν μόνο σωματική αλλά και ψυχική διότι εκτός από τις πολλές ώρες εργασίας που τους κούραζαν είχαν να αντιμετωπίσουν και τη σκληρή στάση των φρουρών (ύβρεις και δαρμούς). Ο σκληρός Radomski  μετέτρεψε το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου σε ένα τεράστιο εργοτάξιο όπου όλοι δούλευαν αδιάκοπα χωρίς σταματημό και χωρίς να πάρουν ανάσα. Όσοι κρατούμενοι χρησιμοποιούνταν για εξωτερικές εργασίες   θεωρούνταν τυχεροί διότι είχαν την ευκαιρία να ειδωθούν με άλλους ανθρώπους και να μάθουν νέα. Η έντονη σωματική καταπόνηση σε συνδυασμό με τα πενιχρά γεύματα που πρόσφεραν, οδηγούσαν σταδιακά τους κρατούμενους στην πλήρη αποδυνάμωση και ασθένεια. O Radomski  ήταν ένας 

άνθρωπος γύρω στα πενήντα. Είχε γερή κορμοστασιά και όταν τον έβλεπε κάποιος συμπέραινε πως επρόκειτο για έναν σκληρό και ταυτόχρονα επιβλητικό άνδρα. 

Περιγραφή των κτιριακών εγκαταστάσεων του στρατοπέδου

Περιγραφή των κτιριακών εγκαταστάσεων 

του στρατοπέδου

Το στρατόπεδο είχε ορθογώνιο σχήμα και περιβαλλόταν από  ψηλό μαντρότοιχο, τριπλή σειρά συρματοπλέγματος στην εξωτερική και εσωτερική πλευρά. Ανά 200 μέτρα υπήρχαν ισχυρά οχυρωμένα φυλάκια. Η είσοδος βρισκόταν στη δυτική πλευρά  και ήταν διπλή. Εκατέρωθεν της πύλης υπήρχαν φυλάκια  για την προστασία της εισόδου το στρατοπέδου. Στα νοτιοανατολικά της εισόδου βρισκόταν το κτήριο και τα μαγειρεία της εξωτερικής φρουράς ενώ στα βορειοανατολικά τα μαγειρεία και οι αποθήκες τροφίμων  του στρατοπέδου. Στο εσωτερικό του οχυρωμένου περιβόλου δεν υπήρχε ούτε ένα δέντρο. Στο δυτικό τομέα του στρατοπέδου υπήρχαν κτηριακά συγκροτήματα. Σύμφωνα με μαρτυρίες του Αλέξανδρου Ζήση  μας περιγράφει  << και μόνο ένας δρόμος, που βρίσκεται κάτω από τα πυρά κατάλληλα τοποθετημένων μυδραλιοβόλων, καταλήγει στη μοναδική είσοδο του στρατοπέδου, τη στολισμένη με τον αγκυλωτό σταυρό και τα σήματα των S.S…Διπλές βαριές σιδερένιες πόρτες ανοίγουν, για να επιτρέψουν την είσοδο στην κολασμένη πολιτεία>>. Είχαν κτιστεί τέσσερα κτήρια που τα ονόμαζαν μπλοκ, τα οποία ίσα σε μέγεθος με αυτόνομη είσοδο. Σε αυτά κρατούνταν οι άνδρες. Υπήρχε επίσης ιατρείο και αναρρωτήριο. Βορειοανατολικά του συγκροτήματος βρίσκονταν τα λουτρά και εκεί είχαν δημιουργήσει ειδικό χώρο για την απομόνωση των γυναικών (μπλοκ 16). Ανατολικά το μπλοκ 21 όπου στέγαζε τα συνεργεία, τα κουρεία, τα ραφεία, τα υποδηματοποιεία, τα σιδεράδικα κ.λπ. στα οποία εργάζονταν οι κρατούμενοι ανάλογα με το επάγγελμα που ασκούσαν  πριν την κατοχή. Το μπλοκ 21 ήταν σημαντικό για τους κρατούμενους γιατί εκεί τους παρακρατούσαν όλα τα προσωπικά τους αντικείμενα που τους έδεναν με το παρελθόν και τις αναμνήσεις τους. Στο συγκρότημα υπήρχε και το μπλοκ 15 όπου οι S.S το χρησιμοποιούσαν για αυστηρή απομόνωση. 

Ήταν απομονωμένο από τα υπόλοιπα κτήρια με μικρά παράθυρα με σιδεριές και γύρω-γύρωμε συρματόπλεγμα και σκοπιές με ιταλούς και αυστριακούς φρουρούς. Είχαν εγκαταστήσει πολυβόλα στραμμένα προς το κτήριο και προβολείς για να μην πλησιάζει κανείς. Ελεύθερη είσοδο είχε ο διοικητής, οι αρμόδιοι αξιωματικοί, οι δεσμοφύλακες και όσοι μετέφεραν το φαγητό για τους κρατούμενους. Ανατολικά του μπλοκ 15 στεγαζόταν τα μαγειριά και οι κοιτώνες των φρουρών πριν την νότια πλευρά βρισκόταν το μπλοκ 14 όπου στεγάζονταν τα λάφυρα-αντικείμενα από τα σπίτια όπου έκαναν επιδρομές. Στα νοτιοανατολικά του μπλοκ 13 και 14 στεγάζονταν οι γυναίκες κρατούμενοι και στο μπλοκ 6 τα πλυντήρια και τα παιδία έως 6 ετών. Στο υπόγειο κρατούσαν τις Εβραίες, στο πρώτο όροφο τις χριστιανές, στο δεύτερο όροφο υπήρχε το ιατρείο και το αναρρωτήριο. Τα κτήρια χωρίζονταν με συρματοπλέγματα 
και έτσι δεν μπορούσαν να πλησιάσουν οι άνδρες τις γυναίκες και τα παιδιά.