Κατοχή - Εθνική Αντίσταση - Στρατόπεδο Χαϊδαρίου

Κατοχή - Εθνική Αντίσταση - Στρατόπεδο Χαϊδαρίου

Η πρώτη οικιστική περίοδος στο Χαϊδάρι αρχίζει το 1887 με την ίδρυση του Δρομοκαΐτειου θεραπευτηρίου. Μετά τη μικρασιατική καταστροφή το 1924 αυξήθηκε πληθυσμιακά με τη εισροή των προσφύγων όπου το κράτος τους παραχώρησε κτήματα εκεί όπου και ιδρύθηκε ο συνοικισμός της Νέας Φώκιας. Σταδιακά αναπτύχθηκε ο συνοικισμός ιδρύοντας σχολείο και εκκλησία, την αγροτική προσφυγική ομάδα όπου ανέλαβε προώθηση και λύση των προβλημάτων καθώς επίσης συνεταιρισμό με το όνομα ''Εν Ελλάδι Νέων Φωκίων. Αργότερα εγκαταστάθηκαν στη περιοχή και άλλοι πρόσφυγες αυξάνοντας τον πληθυσμό πετυχαίνοντας τη μετατροπή της σε αυτόνομη κοινότητα Χαϊδαρίου αποκόπτοντας την από την κοινότητα Αιγάλεω με βασιλικό διάταγμα. Συνεχίστηκε η αύξηση του πληθυσμού έως τις αρχές του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, όπου τότε στο Χαϊδάρι δημιουργείται από τους Γερμανούς το μεγαλύτερο στρατόπεδο συγκέντρωσης των αντιστασιακών στην Ελλάδα, το οποίο αποτέλεσε τόπο βασανιστηρίων, εκτελέσεων και εκφοβισμού. Εκτείνονταν σε δασική έκταση πεντακοσίων στρεμμάτων στους πρόποδες του Ποικίλου Όρους μεταξύ των περιοχών Χαϊδαρίου, Πετρούπολης και Περιστερίου. Σήμερα στεγάζονται μονάδες του στρατού ΚΕΒΟΠ και ΚΕΔΒ.